Menu główne:
Parafia
Proboszczowie i administratorzy
Zgodnie z wielowiekową praktyką Kościoła, duszpasterstwo i zarząd parafii powierza się kapłanom, których nazywa się proboszczami (łac. parochus - co oznacza przełożonego, rządcę) lub plebanami (łac. plebs - czyli ten który przewodzi).
W różny sposób dokonywano nominacji proboszczów, w zależności od tego czy dany kościół był wzniesiony przez samą diecezję, czy też powstał na skutek jakiejś fundacji. Synod rzymski z 826 r. wspomina o zgodzie ze strony wiernych należących do parafii natomiast w kościołach, które stanowiły własność osób fizycznych czy prawnych, proboszcz był prezentowany przez fundatora a zatwierdzany przez biskupa. Jednak w postanowieniach Soboru Laterańskiego I z 1123 r., czyli w okresie, na który datuje się powstanie Wyszogrodu i kościoła wyszogrodzkiego, spotykamy zarządzenie, że do biskupów należy nominacja prezbiterów w kościołach parafialnych, i że przed nim są odpowiedzialni za duszpasterstwo. Dekret Soboru Watykańskiego II o pasterskich zadaniach biskupów w Kościele tak mówi na temat proboszczów: “ze szczególnego względu współpracownikami biskupa są proboszczowie, którym jako właściwym pasterzom powierza się pieczę nad duszami, w określonej części diecezji pod jego zwierzchnictwem”. Definicję proboszcza podaje również kanon 519 Prawa Kanonicznego: “Proboszcz jest własnym pasterzem powierzonej sobie parafii, wypełniającym pasterską troskę o zleconą mu wspólnotę pod władzą biskupa diecezjalnego. Powołany jest do uczestnictwa w podejmowanej przez biskupa posłudze, ażeby dla tejże wspólnoty wykonywał funkcje nauczania, uświęcania i kierowania, przy współpracy także innych prezbiterów i diakonów oraz świadczących pomoc świeckich z zachowaniem przepisów prawa”.
Prawo Kanoniczne wypowiada się jeszcze w kwestii tzw. administratorów, mówi: “Gdy parafia zostaje opróżniona albo proboszcz na skutek uwięzienia, zesłania, wygnania, niezdolności, choroby lub innej przyczyny, nie może wypełniać pasterskiej posługi w parafii, biskup diecezjalny winien jak najszybciej mianować zarządcę - administratora, a więc kapłana, który by zastępował proboszcza.” Administrator posiada te same prawa i obowiązki co proboszcz, lecz nie jest pełnoprawnym proboszczem.
Ze względu na brak dostatecznych źródeł, jest niemożliwym przedstawienie wszystkich sylwetek proboszczów i administratorów przebywających w parafii wyszogrodzkiej a później fordońskiej do XVII w. Wiek XVIII – XX obfitują już w dużo bogatszą dokumentację i opracowania. Na ich podstawie, w miarę możliwości, spróbujemy tu przybliżyć sobie sylwetki duszpasterzy pracujących w naszej parafii na przestrzeni blisko 10 wieków.
Proboszczowie i administratorzy parafii wyszogrodzkiej później fordońskiej.
1198 proboszcz Jan
Wspomniany w dokumencie z 1198 r. z okazji konsekracji kościoła w Świeciu.
1349 proboszcz Jan (Joannes Visegrodiensis)
Wspomniany w dokumencie z 10.09.1349 r. potwierdzającym pierwotne uposażenie kościoła przez Kazimierza szczecińskiego.
1375 n.n. wzmiankowany
1382 n.n. wzmiankowany
1435 n.n. proboszcz fordoński
do ok. 1521 Marcin z Bydgoszczy
od 11.03.1521 Andrzej Mandecki
wikariusz wieczysty katedry gnieźnieńskiej
1577 - ok. 1590 proboszcz Jan Kokalewski
kanonik
do 1597 proboszcz Franciszek Łącki
sufragan włocławski
1598 - 1607 proboszcz Baltazar Miaskowski
Sufragan włocławski (herbu Leliwa). Ur. w Smogorzewie, (pow. Kościamski). Syn Jana i Zofii Chełkowskiej.W 1589 r. podjął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Krakowskiego. W 1593 r. bp. Hieronim Rozrażewski powierzył mu godność kanonika kapituły włocławskiej. Otrzymał tytuł dra teologii. Zm. 19.04.1632 r., pochowany został w kaplicy katedry włocławskiej.
do 1642 proboszcz Mateusz Jan Judycki
Oficjał gdański i archidiakon, zmarł 20.04.1667 r.
1712 proboszcz Stanisław Kiewarski
kanonik płocki
1715 proboszcz Marcin Zorański
kanonik warszawski, oficjał bydgoski
1718 - (1748) proboszcz Szymon Minkiewicz
kanonik kruszwicki, oficjał bydgoski
1753 proboszcz Dąbrowicki
1754 proboszcz Leopold Nossowski
kanonik kruszwicki
ok. 1778 proboszcz Szymon Kiełczewski
kustosz włocławski, kanonik kujawski
1800 – 1839 proboszcz Ignacy Krieger
Ur. 12.01.1769 r. Studiował w Seminarium Duchownym w Pelplinie, tam też 1790 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W 1812 otrzymał tytuł kanonika chełmińskiego. Zm. 26.10.1839 r. w Fordonie, gdzie pochowany został na cmentarzu starofarnym.
19.05.1840 – 1850 proboszcz Andrzej Schoenke
Ur. 20.05.1804 r. w Człuchowie w rodzinie Jana i Anny Knitter. W latach 1815 - 1822 kształcił się w gimnazjum chojnickim, a w 1822 wstąpił do Seminarium Duchownego w Chełmnie. Studia teologiczne kontynuował na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1823 - 1826. Święcenia kapłańskie otrzymał w dniu 09.06.1827 r. Był wikariuszem następnie proboszczem i dziekanem w Kamieniu. Jako proboszcz w Fordonie pełnił również obowiązki dziekana i inspektora szkół. Został kanonikiem Kapituły Katedralnej (20.08.1851) i zamieszkał w Pelplinie, pełniąc do roku 1872 obowiązki radcy Gen. Wikariatu. Zm. 21.01.1882 r. w Pelplinie.
2.09.1851 - 29.04.1879 proboszcz Jan Gramse
Ur. 16.02.1802 r. w Kościerzynie w rodzinie Tomasza Gramse i Marianny z Pysznickich. Po studiach teologicznych otrzymał 13.06.1829 r. święcenia kapłańskie. Był proboszczem w Koronowie, następnie w Fordonie gdzie w 1855 r. założył Bractwo Trzeźwości. W latach 1851 - 1872 pełnił funkcję dziekana fordońskiego. Był wizytatorem szkół ludowych. 08.06.1858 r. został kanonikiem honorowym kolegiaty kaliskiej. Posiadał order Orła Czerwonego III klasy. Zm. 29.04 1879 r. w Fordonie.
1873 - 1879 (wikariusz)
1879 – 1882 administrator Juliusz Wermuth
Ur. 09.01.1837 r. w Rybniku na Śląsku w rodzinie Augustyna i Beaty Nowak. Kształcił się w Gimnazjum chełmińskim oraz w gimnazjum w Głubczycach. W latach 1866 - 1870 studiował w Seminarium Duchownym w Pelplinie gdzie w dniu 11.06.1870 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Był Wikarym w Miłobądzu, Zakrzewie, Chojnicach i w Fordonie gdzie po śmierci proboszcza ks. Gramse zarządzał Parafią. Jako proboszcz urzędował w Szembruku. Zm. 17.08.1907 r. w Łasinie.
1882 – 1883 proboszcz Robert Reymann
Ur. 12.03.1823 r. w Kłodzku. Kształcił się w gimnazjum w Kłodzku. W 1844 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie we Wrocławiu, a od 1846 w Seminarium Duchownym w Pelplinie gdzie otrzymał święcenia 07.06.1849 r. Był wikarym w Czersku, proboszczem w Ugoszczy. Dnia 15.04.1882 r. przeniósł się jako proboszcz do Fordonu gdzie w krótkim czasie dokonał renowacji kościoła parafialnego. Zm. 09.11.1883 r. w Fordonie.
1883 – 1884 administrator Konstanty Podlaszewski
Ur. 15.11.1852 r. w Grzybnie w rodzinie Marcina i Rozalii Wollenberg. Kształcił się w gimnazjum chełmińskim. W latach 1870 - 1873 studiował w Seminarium Duchownym w Pelplinie, w Munster i na Uniwersytecie we Wrocławiu. Święcenia kapłańskie otrzymał w Ratyzbonie 10.06.1877 r. Ze względu na Kulturkampf rozpoczął pracę jako wikariusz dopiero w 1882 r. w Fordonie, gdzie po śmierci proboszcza zarządzał parafią. Następnie był administratorem w Białutach, proboszczem w Płowężu, w Polskim Brzoziu oraz w Skórczu. Zm. w Skórczu 10.10.1916 r.
1884 – 1927 proboszcz Juliusz Schmidt
Ur. 12 lipca 1837 r. w Kartuzach w rodzinie pocztmistrza Wilhelma - ewangelika i Zofii Kaczerowskiej. Tam też zdobył maturę, po której w latach 1858 -1860 studiował teologię w Munster, później w latach 1860-1862 w Pelplinie, gdzie 4 maja 1862 roku otrzymał święcenia kapłańskie. W Chełmnie był kapelanem u sióstr Szarytek, wikarym w Toruniu oraz proboszczem w Bobrowie. Jako proboszcz w Fordonie pracował od 13 listopada 1884 r. do 1927 r. Wybudował tu nową plebanię oraz w latach 1896-1912 pełnił obowiązki dziekana dekanatu fordońskiego. Był honorowym członkiem Towarzystwa Ludowego we Fordonie. Ze względu na angażowanie się w jego działalność, jak i innych polskich stowarzyszeń działających w Fordonie, znajdował się pod stałą obserwacją władz pruskich, o czym mówią policyjne meldunki przesyłane do Landrata w Bydgoszczy.
W latach 1900 - 1921 należał do Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Odznaczony był Orderem Orła Czerwonego IV klasy. Ze względu na wiek i chorobę, w latach 1920 - 1927 parafią zarządzali administratorzy. W roku 1927 przeszedł na emeryturę.
Zmarł w Fordonie 20 marca 1929 roku w wieku 92 lat.
20.06.1922 – 1925 administrator Bolesław Piechowski
Ur. 10 października 1885 r. w Osówku (pow. Starogard Gd.). Ukończył Seminarium Duchowne w Pelplinie, gdzie 9 marca 1913 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w Chojnicach, w Luzinie oraz jako administrator w Wąbrzeźnie. Funkcję administratora w Fordonie przyjął 20 czerwca 1922 r. Od 5 marca 1924 r. pełnił dla Fordonu funkcję radcy sierot z ramienia starosty bydgoskiego. W 1924 r. wydał drukiem „Historię Fordonu ku uczczeniu 500 - letniego obchodu nadania miejscowości praw miasta”. Ogłaszał również swoje utwory literackie pod pseudonimem Bolesław Leliwa. W 1925 r. przeniesiony został na probostwo do Lubiszewa. Dnia 10 września 1939 r. został aresztowany przez Niemców. Był więziony w Gdańsku, następnie w obozach koncentracyjnych w Stutthofie, w Oranienburgu, w Dachau (nr obozowy 22747). Zginął w tzw. transporcie inwalidów 12 sierpnia 1942 r.
1924 – 1925 administrator Józef Grzemski
Ur. 14 marca 1889 r. w Lidzbarku Welskim. Po studiach w Seminarium Duchownym w Pelplinie otrzymał 29 marca 1914 r. święcenia kapłańskie. Był wikarym w Grudziądzu, Czersku, Jeleńczu, Łęgu oraz Świeciu. W Fordonie przebywał od 1924 r. do czerwca 1925 r. Został urlopowany z powodu choroby. Potem pracował jako kapelan w Żurawiej Kępie. Zmarł w Chełmnie 2 września 1939 r.
1925 – 1927 administrator Wenceslaus Pruszak
Ur. w 1890 r. Wyświęcony 10 lipca 1921 r. w Pelplinie. W Fordonie pełnił swą funkcję od 1925 do 1927 roku.
19.09.1927 – 29.12.1937 proboszcz Leon Gawin-Gostomski
Ur. 17 grudnia 1881 r. w Wąbrzeźnie, był synem Mariana burmistrza miasta Wąbrzeźno i Berty z Etterów. Kształcił się w Gimnazjum w Poznaniu i od 1895 r. w Chełmnie, gdzie w roku 1901 złożył egzamin dojrzałości. W Berlinie i w Królewcu odbywał studia filozoficzne, natomiast teologiczne we Fryburgu Szwajcarskim i w Seminarium Duchownym w Pelplinie. Po święceniach, które otrzymał 21 marca 1909 r. osiadł jako wikary w Brodnicy, po kolejnych placówkach duszpasterskich (Gniew, Czersk, Piaseczno) otrzymał probostwo w Rajkowach. Był w tym czasie sekretarzem Związku Kapłanów Diecezji Chełmińskiej „Unitas” oraz został delegatem na pierwszy zjazd przedstawicieli diecezjalnych organizacji kapłańskich w Rzeczypospolitej Polskiej w Kielcach. Do Fordonu przybył 19 września 1927 r., by dzień później rozpocząć pracę jako nowy proboszcz parafii w najtrudniejszym dla niej okresie, mianowicie w momencie rozpoczęcia budowy kościoła. Mimo kryzysu gospodarczego ukończył budowę i wyposażył kościół w nowe ołtarze i dzwony. W latach 1935 - 1937 pełnił obowiązki dziekana dekanatu fordońskiego. Był również radcą duchownym, wizytatorem szkolnym w obrębie parafii Fordon, członkiem cosilii a vigilantia. W latach 1909-1937 należał do Towarzystwa Naukowego w Toruniu. Zmarł w Fordonie po wieloletniej chorobie płuc 29 grudnia 1937 r.
Inne źródło podaje datę 29.12.1937 roku, jako datę pogrzebu (APMF, Złota księga).
Z dat ustalonych według dostępnych źródeł wynika, że pomiędzy śmiercią ks. Leona Gawina - Gostomskiego, a przybyciem na to stanowisko nowego proboszcza pozostaje przestrzeń około sześciu miesięcy, co do których nie ma żadnych informacji na temat ewentualnego rządcy parafii. Prawdopodobnie parafia w tym czasie nie miała ani proboszcza ani administratora.
1938 – 1939 proboszcz Józef Szydzik
Ksiądz Józef Szydzik urodził się 19 października 1871 roku w Mikołajkach Pomorskich, zmarł około 20 września 1939 w Bydgoszczy. Syn Józefa i Rozalii. Gimnazjum ukończył w Brodnicy, święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1896 w Pelplinie. Był wikariuszem w Oliwie i Chojnicach, proboszczem w Ostródzie, a od 20 czerwca 1905 – proboszczem we Wielu na Kaszubach. W pamięci potomnych pozostał jako inicjator i realizator Kawalerii Wielewskiej. W 1918 roku założył Towarzystwo Młodzieży we Wielu i był jago patronem. Działał w Towarzystwie Czytelni Ludowych. W roku 1924 objął parafię w Chełmży; był szambelanem papieskim, dziekanem chełmżyńskim. W roku 1936 został infułatem, od 1938 proboszczem parafii pw. św. Mikołaja w Fordonie. W roku 1939 Niemcy aresztowali ks. Szydzika i więzili go w tymczasowym obozie dla internowanych Polaków w koszarach 15 Wielkopolskiego Pułki Artylerii lekkiej w Bydgoszczy przy ul. Gdańskiej 147, gdzie około 20 września 1939 został zamęczony.
1.02.1940 – 1.07.1945 administrator Alfons Sylka
Dnia 1.02.1940 r., pięć miesięcy po aresztowaniu i śmierci ks. Józefa Szydzika, przybył do Fordonu i zarządzał parafią jako administrator ks. Alfons Sylka. Urodził się 29.12.1909 r. Święcenia kapłańskie przyjął 17.12.1932 r., prawdopodobnie w Pelplinie. Administrował parafią do 1945 r. Można przypuszczać, że ks. A. Sylka był powiązany z ruchem oporu, zapewne z Okręgiem Pomorskim ZWZ - AK, przez brata, inwalidę, który jako kurier tegoż okręgu przewoził meldunki w protezie.
1.07.1945 – 22.09.1947 administrator Alfons Weltrowski
Dnia 1.07.1945 r. funkcję administratora przejął ks. Alfons Weltrowski, urodzony 4.05.1908 r. Wyświęcony został najprawdopodobniej w Pelplinie w 1932 r. Przed przybyciem do Fordonu pracował jako wikariusz w Toruniu oraz w Kościerzynie. W 1947 r. został przeniesiony z Fordonu do Grudziądza.
13.10.1947 – 3.08.1975 proboszcz Franciszek Aszyk
Kolejnego administratora ustanowiono w 1947 r. Był nim Franciszek Aszyk. Urodzony 27.09.1903 r. w Karolewie (powiat Starogard Gdański) w rodzinie Piotra i Joanny z domu Ossowskiej. Egzamin dojrzałości złożył w Klasycznym Gimnazjum w Stargardzie Szczecińskim w 1923 r. Po maturze zgłosił się do Seminarium Duchownego w Pelplinie, gdzie zamierzał rozpocząć studia. Z racji tego, że już zaczęły się rekolekcje biskup ordynariusz Augustyn Rosentreter poradził mu, by zaczekał z decyzją wstąpienia do seminarium. Podjął zatem studia na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie przez dwa lata studiował prawo i ekonomię, a następnie filologię klasyczną. Pismo bpa Rosentretera z zapytaniem, czy trwa w postanowieniu zostania księdzem, było jednym z powodów zmiany kierunku studiów. We wrześniu 1925 r. został alumnem Seminarium Duchownego w Pelplinie, gdzie w 1929 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa S. W. Okoniewskiego. W 1935 r. z wynikiem dobrym złożył egzamin pro beneficjo i w związku z tym po raz pierwszy powierzono mu administrację nad parafią. Z chwilą wkroczenia armii hitlerowskiej do Polski ukrywał się na terenie parafii Górzno. Dnia 14.06.1945 r. Wikariusz Generalny ks. Kozłowski mianował go administratorem parafii Tuchola. Tam pełnił także obowiązki wizytatora nauki religii na dekanat tucholski. Niebawem, z racji trudnej sytuacji w Tucholi, związanej z zamieszkiwaniem z rezydentem, byłym administratorem parafii, ks. Linusem Heckmannem, bp Jan Kowalski skierował go na placówkę do Kazanic. Ks. F. Aszyk zmienił w międzyczasie zdanie, pragnąc nadal pracować w Tucholi. Wobec takiej sytuacji kuria biskupia wysłała zawiadomienie z zapytaniem, jakie beneficjum uważałby za najbardziej odpowiednie dla siebie. Niebawem nastąpiły kolejne zmiany w życiu ks. Aszyka, tym razem ostatecznie rozstrzygające o jego losach. Z dniem 15.10.1947 r., dekretem kurii biskupiej został mianowany administratorem parafii Fordon. Trzy lata później, 8.04.1950 r. dekretem Prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego, z upoważnienia Stolicy Apostolskiej otrzymał probostwo w parafii fordońskiej. W niedługim czasie, za zasługi dla krzewienia wiary w trudnych powojennych latach, szczególnie za zachowanie nieskalanej linii ducha, życia i postępowania kapłańskiego, dnia 8.12.1957 r. dekretem bpa J. Kowalskiego, został mianowany radcą duchownym ad honores. Dnia 16.12.1959 r. ks. Aszyk mianowany został wicedziekanem dekanatu fordońskiego, a pół roku później, 14.03.1960 r., jego dziekanem. Kolejną konsekwencją wytężonej pracy duszpasterskiej było mianowanie jego, przez Ojca Świętego Jana XXIII, tajnym szambelanem papieskim. Mianowanie to miało miejsce 24.11.1962 r. W 1975 r., ze względu na pogarszający się stan zdrowia, zrezygnował z parafii i na własną prośbę z dniem 1 czerwca tegoż roku przeszedł na emeryturę, zamieszkując w parafii jako rezydent. Zmarł 29.04.1977 r. w 74 roku życia i 48 roku kapłaństwa. Eksportacja zwłok nastąpiła w niedzielę 1.05.1977 r. o godzinie 17.30 z plebanii do kościoła. Kazanie okolicznościowe wygłosił przyjaciel zmarłego ks. kan. Konrad Scheffler z Byszewy. Pogrzeb odbył się w poniedziałek 2.05.1977 r. na cmentarzu tejże parafii. Uczestniczyli w nim księża biskupi: B. Czapliński i J. Kowalski oraz około 140 księży. Słowo Boże wygłosił ks. kan. A. Zawadzki z Koronowa.
3.08.1975 – 15.06.1989 proboszcz Stanisław Grunt
Urodzony dnia 3 listopada 1935 roku w Nowej Cerkwi koło Pelplina z rodziców Alojzego i Leokadii Gajdus. Ojciec był kowalem i maszynistą kolejowym. Ma czworo rodzeństwa.
Do szkoły podstawowej uczęszczał w czasie okupacji w Generalnej Guberni we wsi Maziarze koło Iłży, na skraju Puszczy Świętokrzyskiej, następnie w Radomiu, wreszcie pod koniec okupacji w Nowej Cerkwi, którą ukończył w 1950 roku. Naukę kontynuował w latach 1950-1954 w Liceum Ogólnokształcącym w Tczewie.
Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1954-1959 w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Chełmińskiej w Pelplinie, otrzymując święcenia kapłańskie w dniu 12 lipca 1959 roku z rąk Biskupa Chełmińskiego Kazimierza Józefa Kowalskiego. Mszę św. prymicyjną odprawił w swej rodzinnej parafii w dniu 19 lipca 1959 r.
Pracę duszpasterską jako wikariusz i katecheta rozpoczął dnia 1 września 1959 roku w Górznie koło Brodnicy nad Drwęcą. Katechizował tam w szkołach podstawowych w Górznie, Miesiączkowie, Zaborowie i Czarnym Bryńsku.
Następnie został przeniesiony jako wikariusz i katecheta do Parafii Chrystusa Króla w Toruniu, w której pracował od 1 września 1962 roku do 31 lipca 1975 r. Początkowo prowadził biuro parafialne, następnie był katechetą w katechizacji pozaszkolnej dzieci szkół podstawowych i młodzieży szkół średnich. Szczególnie opiekował się młodzieżą z internatu Liceum Wodno-Melioracyjnego oraz Liceum Odzieżowego. Wspólnie z innymi wikariuszami był kapelanem szpitala miejskiego przy ul. Batorego oraz szpitala zakaźnego przy ul. Curie-Skłodowskiej. Organizował ogólno-toruńskie szkolenia ministrantów i lektorów. Prowadził liczne pielgrzymki z ministrantami i młodzieżą, szczególnie maturalną Spełniając swoje obowiązki duszpasterskie, jednocześnie studiował zaocznie w latach 1970-1973 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i obronił pracę magisterską na temat: “Budzenie i kształtowanie powołań kapłańskich na przykładzie czasopisma Homo Dei w latach 1945-1970”.
Od 1 sierpnia 1975 otrzymał nominację na proboszcza Parafii św. Mikołaja w Bydgoszczy Fordonie. Pracę inwestycyjną rozpoczął od rozbudowy i elektryfikacji zniszczonej kaplicy cmentarnej przy ul. Piastowej. Zmodernizował istniejące salki katechetyczne.
W dekanacie fordońskim był referentem do spraw Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Patronował Duszpasterstwu Akademickiemu Akademii Techniczno-Rolniczej, które jako DA “Emaus” rozpoczęło działalność od dnia 5 października 1977 roku.
Został mianowany przez Biskupa Chełmińskiego Mariana Przykuckiego okręgowym duszpasterzem ludzi pracy.
W związku z budową Nowego Fordonu - “bydgoskiej sypialni”, zabiegał o lokalizację nowych świątyń dla przyszłych mieszkańców. W ten sposób zabezpieczył miejsca pod istniejące dziś parafie Matki Boskiej Królowej Męczenników przy Dolinie Śmierci (7 października 1983), św. Mateusza dla Osiedla Bajka i Szybowników (21 września 1985 r.), św. Marka dla Osiedla Tatrzańskiego (25 kwietnia 1990 r.) i św. Łukasza dla Osiedla Pałcz i Niepodległości (18 października 1992).
Po wieloletnich staraniach w dniu 13 marca 1983 roku otrzymał zgodę Prezesa Urzędu Rady Ministrów gen. Wojciecha Jaruzelskiego na przejęcie kościoła poewangelickiego pod wezwaniem św. Jana Apostoła i Ewangelisty. Po prawie dwuletnim remoncie, kościół ten w dniu 27 grudnia 1985 roku został poświęcony i przekazany duszpasterstwu akademickiemu “Emaus”. Parafia zaś przy tym kościele została ustanowiona 1 lipca 1990 r.
W latach 1982-1984 budował kościół filialny w Strzelcach Górnych, który został poświęcony przez Biskupa Chełmińskiego Mariana Przykuckiego w dniu 18 września 1984 roku i otrzymał wezwanie św. Stanisława Kostki. Przy tym kościele, początkowo filialnym, została utworzona parafia w dniu 18 września 1986 roku, której zostaje pierwszym proboszczem.
Dla potrzeb katechizacji parafialnej w latach 1986-1988 wybudował przy kościele św. Mikołaja dom katechetyczny.
W uznaniu zasług duszpasterskich w dniu 30 marca 1985 roku został mianowany przez Ojca św. Jana Pawła II kapelanem honorowym. Od 1982 roku jest członkiem Diecezjalnej Rady Kapłańskiej, a od 1985 roku - członkiem Kolegium Konsultorów Diecezji Chełmińskiej, a następnie Pelplińskiej. Jednocześnie pełnił funkcję wizytatora diecezjalnego katechizacji parafialnej na okręg ODK Chełmża oraz był kierownikiem ODK Toruń i wykładowcą pedagogiki na szkoleniu katechetów świeckich w Toruniu.
Z dniem 15 czerwca 1989 roku został powołany przez Biskupa Chełmińskiego Mariana Przykuckiego do pracy w Kurii Diecezjalnej Chełmińskiej. W dniu 18 czerwca 1989 uroczyście pożegnał parafian i przeszedł do pracy ogólnodiecezjalnej, po prawie 14 letnim proboszczowaniu w Parafii św. Mikołaja w Bydgoszczy-Fordonie.
Został mianowany Dyrektorem Ekonomicznym Diecezji Chełmińskiej i Dyrektorem Wydziału Budownictwa Sakralnego, nadzorując jednocześnie Wydział Prawny.
Kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej Chełmińskiej został mianowany 2 stycznia 1990 roku i otrzymał swoją kanonię. Archidiakonem-infułatem Prześwietnej Kapituły Katedralnej Chełmińskiej został mianowany 2 styczni a 1991 roku i przejął odpowiedzialność za dobra doczesne Kapituły. Był członkiem Komitetu Obchodów Diecezjalnego Kongresu Eucharystycznego i sędzią instruktorem Biskupiego Sądu Duchownego. Obecnie jest również członkiem Rady Muzealnej, członkiem Ekonomicznej Rady Kurialnej, referentem Wydziału Konserwatorskiego i członkiem Kurialnej Komisji Sztuki Kościelnej. Należy również do Zarządu Caritas Diecezji Pelplińskiej.
W zarządzie Diecezją należy do Kolegium Konsultorów, Diecezjalnej Rady Kapłańskiej i Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Jest również członkiem Zespołu Diecezjalnego Radia “Głos”. Pełni odpowiedzialną funkcję spowiednika studentów Wyższego Seminarium Duchownego.
Z mandatu Biskupa Diecezjalnego jest członkiem Rady “Kapłańskiego Dzieła Modlitwy i Kontemplacji” z siedzibą w Gorzędzieju, prowadzonego przez Szensztacki Instytut Sióstr Maryi.
Obecnie jest też przewodniczącym Komisji Synodalnej do Spraw Dóbr Doczesnych Kościoła I Synodu Diecezji Pelplińskiej.
W ramach powyższych obowiązków zajmuje się aktualnie, wraz z zespołem prawników, rewindykacją dóbr materialnych diecezji i poszczególnych parafii. Prowadzi, wraz z zespołem ekspertów, renowację Bazyliki Katedralnej i Collegium Marianum. W ramach pracy duszpasterskiej głosi rekolekcje i przewodniczy w imieniu Biskupa Diecezjalnego licznym uroczystościom.
Jest autorem artykułów z dziedziny budownictwa sakralnego w diecezji, a także z dziedziny socjologii duszpasterskiej i teologii pastoralnej.
15.06.1989 - proboszcz Roman Buliński