11 czerwca Mszę św. na zakończenie Oktawy Bożego Ciała odprawił proboszcz, ks. kan. Karol Glesmer w koncelebrze z ks. prał. Edmundem Sikorskim.
Po Mszy św. ostatnia w Oktawie procesja eucharystyczna wokół kościoła.
Tradycyjnie, po zakończeniu procesji, dziewczynki obsypały kwiatami księdza proboszcza niosącego monstrancję z Najświętszym Sakramentem.
Po Mszy św. ks. proboszcz poświęcił przyniesione wianki sporządzone z pierwszych kwiatów i ziół leczniczych będące symbolem ludzkiej pracy, a jednocześnie utożsamiają dar Boży służący ludziom i wszelkim stworzeniom.
Po zakończeniu uroczystości, ks. proboszcz poczęstował dziewczęta, i nie tylko je, słodkościami.
A na sam koniec, tradycyjna wspólna fotka.
Rola kwiatów podczas uroczystości Bożego Ciała
Boże Ciało zostało ustanowione ku czci Najświętszego Sakramentu i jest jednym z tych świąt, które szczególnie kojarzą nam się z początkiem lata. Jest to również jedno z najbardziej uroczyście obchodzonych świąt w całym roku liturgicznym. Ma ono swój początek w XIII-wiecznej Francji, natomiast do tradycji polskiej zostało włączone w XIV wieku i po raz pierwszy było obchodzone w Diecezji Krakowskiej. Z biegiem lat związane z tym dniem obrzędy wielokrotnie ewoluowały i zmieniały formę – pewne elementy dodawano, z innych rezygnowano. W pewnym momencie do jego obchodów włączona została procesja ulicami wsi i miast do czterech udekorowanych gałązkami brzozowymi ołtarzy, które symbolizują czterech Ewangelistów. Bardzo szybko stała się ona głównym i najbardziej widowiskowym elementem uroczystości. Na przedzie procesji niesiony jest krzyż, za którym kroczy orkiestra. W pochodzie uczestniczą dziewczynki, które w maju przyjęły I Komunię. Zgodnie z tradycją, podczas procesji sypią one kwiaty pod stopy kapłana niosącego monstrancję, a chłopcy dzwonią dzwonkami. Często w procesji niesione są także figury i obrazy świętych.
Kwiaty mają w tym dniu olbrzymie znaczenie symboliczne. W starożytności rzucanie kwiatów pod nogi było związane z powitaniem kogoś godnego, natomiast osoba, która po nich kroczyła, uważana była za bardzo ważną postać.
Gałązki brzozy przy ołtarzach, lipowe liście w wiankach, zapach macierzanki i mięty, płatki kwiatów rozsypywane pod nogami uczestników procesji. Święto Bożego Ciała od wieków splata religijną symbolikę z przyrodą, a jego obchody trudno wyobrazić sobie bez rodzimych drzew i ziół.
Wśród nich szczególne miejsce zajmują brzoza i lipa, od wieków obecne zarówno w polskim krajobrazie, jak i ludowej tradycji.
Brzoza – symbol życia i czystości
Brzoza symbolizuje witalność, życie, czystość i płodność. To nie przypadek, że właśnie młodymi gałązkami brzozowymi przystrajano ołtarze wokół kościołów i wzdłuż trasy procesji.
Lipa – drzewo opiekuńcze
Drugim ważnym dla obrzędowości drzewem jest lipa – symbol kobiecości i opieki. W tradycji ludowej uchodziła za drzewo ochronne, dlatego często sadzono ją przy kościołach. Miała chronić przed uderzeniami piorunów i pożarami.
Do wianków i dekoracji związanych z Bożym Ciałem trafiały jej liście i gałązki, a poświęcone rośliny przechowywano przez cały rok dla ochrony domu i gospodarstwa.
Miododajna lipa od wieków była jednym z najbardziej cenionych rodzimych gatunków drzew. Sadzono ją przy domach, kościołach, kapliczkach i wiejskich placach. Dawała cień, pożytek dla pszczół, surowiec zielarski i drewno wykorzystywane przez rzemieślników.
Wianki pełne ziół
Wianki pleciono z roślin zebranych na łąkach, miedzach i w przydomowych ogródkach. Używano mięty, macierzanki, rozchodnika, dziurawca, krwawnika, rumianku oraz liści brzozy i lipy.
Spośród nich szczególną rolę odgrywał rozchodnik, zwany także „grzmotnikiem”, któremu przypisywano moc ochrony przed burzami. Po poświęceniu zioła suszono i przechowywano przez cały rok, wykorzystując do naparów, jako dodatek do paszy dla zwierząt czy do okadzania domów i obejścia. Korzystano z nich podczas leczenia ludzi i zwierząt, a ich lecznicze właściwości splatały się z wierzeniami w ich moc ochronną.
Święto kwiatów i zieleni
Boże Ciało to także święto kwiatów. Płatki chabrów, maków, róż i piwonii rozsypywane przez dzieci, kwietne dywany i zielone ołtarze świadczą o tym, jak ważne miejsce w tradycji zajmują rośliny.
Brzoza, lipa, mięta czy macierzanka nie były jedynie ozdobnym dodatkiem do obrzędów. Stosowano je powszechnie w medycynie ludowej. Może dlatego ich symbolika wciąż pozostaje czytelna – jak brzozowa gałązka wsunięta za obraz, wysuszony wianek pod strzechą albo zapach ziół unoszący się w czerwcowym powietrzu.